نیازی به نگرانی نیست!

با تشکر از اشغالگری اسرائیلی ها، الان بعد از 36 ساعت قطعی برق در آپارتمانم، می توانم لباس هایم را بشویم، خودم را تمیز کنم، از آسانسور استفاده کنم، نان بخرم، دخترم مشق هایش را بنویسد و تلویزیون تماشا کنم و بلند بلند داد بزنم: زنده باد آقای بوش و اسرائیل برای برقراری مجدد برق در غزه! من نیازی نیست که برای 1.5 میلیون نفر، که زیر این ستم بزدلانه زندگی می کنند؛ نگران باشم... جایی که ما سیمان برای ساخت خانه یا حتی قبرهایمان نداریم، جایی که مریض هایمان روزانه بخطر نبود امکانات مناسب می میرند و بدلیل بسته بودن مرزها، نمی توانیم آنها را به خارج از غزه انتقال دهیم... هیچ نیازی نیست که از نبود اشکال مختلف دارو درون بیمارستانهایمان نگران باشیم. نیازی نیست از تعداد فزاینده کودکانی که از سوءتغذیه رنج می برند، نگران باشیم؛ آن هم بخاطر نبود غذا که از فقر عمومی موجب شده است. نیازی نیست تا از آمار رو به رشد کودکان و زنان با مشکلات روانی شدید نگران باشیم.نیازی نیست که از احساس نا امنی درون و بیرون خانه هایمان بخاطر بمباران ها و حملات اسرائیل در غزه نگران باشیم. نیازی نیست که از ممنوعیت رفت و آمد و ناتوانی از مسافرت حتی به کرانه باختری نگران باشیم (هفته گذشته یکی از دوستانم، در آنجا فوت کرد و من نتوانستم بروم...) من آدم بی خود و غرزن و ناراضی هستم.باید خوشحال باشم، آن هم از این قفس بزرگ زیبایم و بخاطر بازگشت برق شکرگذار اشغالگر سرزمینم باشم... با عشق، از طرف مونا که در قرن 21 در سرزمینی تحت اشغال زندگی می کند!!!!!!!!!! لینک مطلب